Σαράντα χιλιόμετρα από τη Ναύπακτο, ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας τους φιδίσιους δρόμους, εγγίζεις τα όρια του Δήμου Πλατάνου. Βρίσκεται κοντά στον Κότσαλο. Είναι ένα «ποταμάκι» που παρακάτω συναντιέται με το «μεγάλο ποτάμι». Εκεί θα βρεις το μονοπάτι που σε οδηγεί σε γεφύρι πέτρινο, κυρτό στη μέση. Είναι το γεφύρι της «Πωγωνιάς».
Ακολουθώντας «τον ρου» του Κότσαλου, αυτό είναι το «ποταμάκι», θα συναντήσεις παρακάτω κι άλλο γεφύρι ενετικής εποχής. Είναι το περίφημο γεφύρι της Αρτοτίβας. Ανηφορίζεις και φτάνεις στο Αχλαδόκαστρο (πρώην Αρτοτίβα). Είναι το πρώτο χωριό του Δήμου Πλατάνου από τη μεριά της Τριχωνίδας. Ένα ρακάκι θα το πιεις για να σε ξεκουράσει και για να εκτελέσεις την επιθυμία αυτών που στο προσφέρουν. Στον Πλάτανο μετά, την έδρα του Δήμου, θα μπεις στην πλατεία του και θα θαυμάσεις την αρχιτεκτονική των πέτρινων σπιτιών και περισσότερο το ναό του Πολιούχου Αγίου Νικολάου, το εσωτερικό του οποίου σε αφήνει έκθαμβο. Στην ίδια πλατεία θα πιεις τον καφέ σου ή αν προτιμάς θα δοκιμάσεις ένα γλυκό του κουταλιού ή του ταψιού, ντόπιας παραγωγής.
Συνεχίζεις και σε μικρή απόσταση ακολουθείς την πρώτη παρακαμπτήριο για να φτάσεις στην όμορφη Περίστα, στο χωριό των Αμαζόνων, όπως ονομαζόταν στην ακμή του. Επιστρέφεις και συναντάς μια δεύτερη παρακαμπτήριο που σε οδηγεί στη Χώμορη που είναι ένα όμορφο, φροντισμένο και φιλόξενο χωριό. Επιστρέφοντας απ' αυτήν την παράκαμψη αρχίζεις την «επική ανάβαση». Έλατα αγέρωχα σε περιμένουν για να σε καλωσορίσουν με κείνη τη γνώριμη βοή τους, καθώς το αεράκι λικνίζει τα κλαδιά τους.
Στο χάνι του Λιόλιου αντικρίζεις την «κλούβα» με το ψητό. Είσαι πεινασμένος, θα το δοκιμάσεις σίγουρα. Μαζί με αυτό, τυρί νόστιμο, ψωμί ζυμωτό και κρασί μπρούσκο. Η όρεξή σου δύσκολα σταματάει... Μέσα από τα έλατα, τις βελανιδιές, τις καστανιές, τα πλατάνια και την άλλη βλάστηση κατηφορίζεις στην Καστανιά και από κει στον Άγιο Δημήτριο. Εκεί θα δεις το φράγμα που στέλνει το νερό στην Αθήνα, είναι το μεγάλο ποτάμι ο Εύηνος ή Φίδαρης. Στέκεσαι για λίγο και προσπαθείς να καταλάβεις το πώς και το γιατί ο άνθρωπος για μια φορά ακόμα παρεμβαίνει και τα βάζει με τη φύση.
Ας είναι... Πιο πάνω η Περδικόβρυση (πρώην Σινίστα) και απέναντί της η Κλεπά, κοιτάζονται και δε μαλώνουν για τη «γέφυρα των Στενών» που βρίσκεται ανάμεσά τους και που έτσι την ονόμασε ο Καρκαβίτσας. Το Νεοχώρι και η Αράχωβα, δίπλα και αντικριστά, θα σε φιλοξενήσουν και δικαιολογημένα θα σου καυχηθούν για τις δικές τους ομορφιές. Κι αφού το κουράγιο σου το λέει ακόμα, από την Κλεπά ανεβαίνεις στο Δενδροχώρι (πρώην Τέρνοβα) και από κει στο Λιβαδάκι (πρώην Αβώρανη). Δεξιά σου ακουμπάς στα Βαρδούσια κι αριστερά σου στο Βελούχι.
Δεν κρατιέσαι και αναφωνείς: «Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου Κύριε...» Έχεις γεμίσει φως και ομορφιά. Δε θέλεις καμιά, μα καμιά, επιστροφή στον ορυμαγδό της πόλης. Λυπάσαι μόνο γιατί αυτές οι ομορφιές έμειναν ανεκμετάλλευτες, αναξιοποίητες. Αναρωτιέσαι για την αδιαφορία της πολιτείας.
Η φύση, μόνη της σε αποζημιώνει για όλα. Και αν είσαι αισιόδοξος ψιθυρίζεις:
Αν έτσι είναι σήμερα, ίσως αύριο να ναι καλύτερα. Καλωσόρισες, καλέ μας φίλε! Καλωσόρισες στο ΔΗΜΟ ΠΛΑΤΑΝΟΥ...

Λεωνίδας Κωλέττας 1940-2007

Γεννήθηκε στον Άγιο Δημήτριο της Ορεινής Ναυπακτίας 8 Ιουνίου του 1940 και πήρε το όνομα του πατέρα του Λεωνίδα που δεν πρόλαβε να γνωρίσει.
Είχε πέντε αδέλφια (τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι) και μεγάλωσε με την βοήθεια της μητέρας του Λαμπρινής και του παππού του Νίκου Κωλέττα.
Σπούδασε παιδαγωγικά στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία και υπηρέτησε για τριάντα τρία (33) χρόνια στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση σε διάφορα σχολεία της χώρας.
Συνταξιοδοτήθηκε το Μάρτιο του 1998 από το 3ο Δημοτικό Σχολείο Κηφισιάς, όπου υπηρέτησε την τελευταία εξαετία ως Διευθυντής. Η προσφορά του στην εκπαίδευση υπήρξε μεγάλη και πολύμορφη και αναγνωρίστηκε από το σύνολο των εμπλεκομένων στην διαδικασία της εκπαίδευσης.
Παντρεύτηκε την Κατερίνα Τσιτσιμπέλη και απέχτησε δύο αγόρια, το Δημήτρη και το Νίκο.
Η ενασχόλησή του με τα κοινά ήταν γι΄ αυτόν επιτακτική ανάγκη, έχοντας σαν κριτήριο αποκλειστικό την προσφορά στον τόπο του, τόπο που τόσο πολύ αγαπούσε γι' αυτό και μετά την συνταξιοδότησή του επέστρεψε σ'αυτόν, θέτοντας μάλιστα υποψηφιότητα για Δήμαρχος με τον συνδυασμό «Δημοτική Ενότητα» τον Οκτώβριο του 1998 στο νεοσύστατο «Καποδιστριακό» Δήμο Πλατάνου.
Εκλέχτηκε Δήμαρχος την διετία 1999-2000 και επανεκλέχτηκε Δήμαρχος τον Οκτώβριο του 2002 με ποσοστό 60% για την τετραετία 2003-2006.
Και στις δύο θητείες του μαζί με τους συνεργάτες του κατέβαλε τεράστιες προσπάθειες για τον επί δεκαετίες παραμελημένο τόπο του.
Τον Οκτώβριο του 2006 θέλησε να βοηθήσει τον τόπο του από ένα άλλο πόστο, θέτοντας υποψηφιότητα ως Νομαρχιακός Σύμβουλος στις Νομαρχιακές Εκλογές του Νομού Αιτωλοακαρνανίας με τον συνδυασμό «Συμφωνία Αλλαγής» του καταξιωμένου για την προσφορά του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση Ευθυμίου Σώκου.
Πέθανε 1 Οκτωβρίου 2007 από ανακοπή καρδιάς.